Uzun yıllardır çok isteyip de sahip olamadığım fakat gelecek hayallerimin mutlaka bir kenarına ilişen bir idealim var: Bir köpek arkadaşım olsun. Neden sahip olamadığımın onlarca farklı sebebi var ama kısaca özetlemek gerekirse şu an yaşadığım hayat tarzı ve günlük rutinim edineceğim arkadaşa layığıyla bakamayacağım durumda. Buna bağlı olarak sık sık gelecekteki köpeklerimle ilgili farklı rüyalar görürüm. Genellikle mutlu vibes olan bu rüyalar bu sefer güldürmedi. Evimdeyim. Fakat evim şimdiki evim değil, gelecekteki evimmiş. Minimal mobilyalar, krem rengi yer karoları, pinterestten çıkma bir ev. Aslında burada rüya olduğunu çakmam gerekirdi ama hiç farkında değilim, benimsemişim bu ortamı. Kısa bir seyahate çıkmışım ve şu an bu seyahatin dönüşü. Köpeğim beyazdı ve çok büyük bir cins değildi, yani her zamanki gördüğüm samoyed ve ya border collie cinsi değildi. Belki poodle falan mıydı acaba? Tatil dönüşü bir bakıyorum, mama kabı boş, suyu boş, bu cancağzım da yere serilmiş yatıyor. Bayık mı yoksa gidik mi aniden bir paniğe kapılıyorum. Hemen yanına çöküp "annem noldu sana" diye ağlamaya başlıyorum. Bu beybi susuz kalmış, bayılmış. Hemen su veriyorum, normaline geri dönüyor ama ben döner miyim. Günlerce ağlıyorum ben böyle bir şeyi nasıl yaparım, nasıl yavrumu bırakır giderim, ben seni haketmiyorum, öyle bir kahroluyorum ki uyandığımda yaşadığım kalp sıkışıklığını nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Bir kaç saat kendime gelemedim, üzüntümden günlerce modum yükselmedi. Gerçekte yaşanan negativite yetmiyormuş gibi var olmayan köpeğe var olmayan evde yaşattığım eziyet üzerine yaşadığım ızdıraba bakar mısınız. E bu neydi şimdi?